6 Şubat- "İnsan Olmanın Güzelliğini Hatırladım"
Kar Beyazlığının Gecelerimizi Aydınlatacağını Beklerken Gündüzlerimizi de Karartan Gece 6 Şubat 2023
6 Şubat sabahı normal bir güne uyandığımı sanmıştım işe giderken sabah 8 suları idi telefondan haberlere bakarken depremi öğrendiğimde depremin büyüklüğünü algılayamamıştım. Ne kadar büyük bir depremle karşı karşıya kaldığımızı depremi konuşamadan batıdan doğuya insan selinin akışından anlayabildim.
Depremin büyüklüğü yetmezmiş gibi birde buz gibi hava şartları ile mücadele etmek zorunda kalan insanları televizyon karşısında dualar eşliğinde izlerken, enkaz altından çıkacak canları, bölgeye ulaşabilmeyi başaracak yardımları, yurt dışından gelen kurtarma ekiplerini, hız kavramını kaybetmiş tır şoförlerini takip ederken, ulaşabildiklerimiz aracılığı ile ihtiyaç sahiplerine bir şeyler ulaştırmaya çalışırken bir türlü içimizdeki yangın sönmüyordu. Sonra eşimin ben bir yardım kuruluşu (insan izi) buldum Adıyaman’da depremzede çocuklarla ilgileneceğiz ben gitmeliyim dediğinde düşünmeden kabul etmiştim. Eşim belli bir süreliğine gitmişti ancak dönmeyi hiç istemiyordu. Bir anne düşünün 3 tane çocuğunu, hiç bir zaman bir kaç saatten fazla yanından ayrılamadığı eşini bırakıp gitmiş geri dönmek istemiyordu.
Eşimin kendini bu şekilde rahatlattığını farkettiğimde benimde ihtiyacım olduğunu farkettim. Birlikte gideriz diyerek eşimi geri gelmeye ikna ettim. Eşimin ilk gidişinde birlikte gittiği Esma hocadan bu sefer çocuklar ile ilgilenerek bize destek olmasını rica ettik koşulsuz, düşünmeden kabul etti.
Sonra insan izi derneğinde bir arkadaşımızı daha aldık ve yola koyulduk. Adıyaman’a vardığımda oraya gitmeseydim ömrümün sonuna kadar vicdan azabımın dinmeyeceğini farkettim.
Küçük çocuklarla oynamak, oyuncaklar, kitaplar, gıda, tekstil, hijyen malzemeleri dağıtmak, iftar ve sahur ikramlarında bulunmak derken kendime gelmiştim. Dışardan bu kadar zor zannedilen her şey kolaylaştığını gördüğümde hacda edilen dua aklıma gelmişti “Ya Rabbi zorlaştırma, kolaylaştır”.
Sonra yaralar sarmaya gittiğimizi zannederken kendi yaralarımızı sarmak için geldiğimizi farkettim. Ve garip şeyler oldu, dünyanın bu kadar kötüleştiği, insanların zalimleştiği bir dönemde kalbimin karardığını ve bu tedaviye ihtiyacım olduğunu farkediyordum. İlaç olacağız diye gittiğimizi düşünürken, en zor anda gülümseyen çocuklar, imkansızlık içinde çadırlarını bizlere açıp ikramda bulunan insanlar, yardımda yarışan çoğunluğu genç yaşta olan yardımsever güzel insanları görmek kararan kalbime, şımaran nefsime ve yok olmaya yüz tutmuş vicdanıma ilaç olmuştu, insan olmanın güzelliğini hatırlamıştım.
Kendim için bir musibet bin nasihatten evladır, sizin hayır bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayır vardırı gözlerimle görüyordum. Gitmeseydim Ya Rabbi bu insanlara reva mı diyerek şirke gidebilecekken, giderek Ya Rabbi senden gelene razıyız bizler azabı hakettik ama sana affetmek yakışır, senin rahmetin gazabından büyüktür duaları ile Yaradana sığınarak haddimi bilmeyi öğrendim.
Bizi bu halimizle hatırlamayın güzel günlerimizde de gelin diyen ailelere tekrar koşarak gittiğimizde ki gülen yüzler, açılan kucaklar tedavimizin tamamlayıcısı oldu.
Rabbim böyle bir anı tekrar yaşatmasın ve bizlere de bu güzel insanlarla en güzel günlerde tekrar kavuşabilmeyi nasip etsin
Sadık ERGİN
